ไม่รู้ทำไม...

อดีตที่ผ่านพ้น..ถึงเพียรถวิลหา

ไม่รู้เหตุใด...

ความรักที่ผ่านไป...ถึงไม่เคยเลือนไปจากหัวใจ

สิ่งใดคือรัก

สิ่งนั้นหยั่งรากลึกสุดจะหยั่ง..

หากมิใช่ความรัก...อาจง่ายดายนักหากจะลืมเลือน

หากเป็นความรัก...คงได้แต่ปล่อยมันไว้ในใจเช่นนั้น

คนเรา..ไม่อาจลืมได้ง่ายดาย

อย่าทุกข์กับสิ่งที่พ้นผ่าน

ความทรงจำที่มี

อาจเป็นดังเสี้ยนที่ทิ่มตำ

หรืออาจเป็นดังรางวัลจากฟากฟ้า

สุดแล้วแต่...คุณจะมอง

.

.

.

สายลมที่พัดผ่าน..

อาจให้ความเย็นสบายแก่ร่างกาย

อาจสร้างความสดเชื่นให้กับหัวใจ

และอาจพัดพาฝุ่นละอองเข้าตาได้เช่นกัน

เริ่มต้นใหม่...กับอะไรที่คุ้นเคย

การเขียนครั้งใหม่

แต่ผมก็จะคงเขียนแบบเดิมเหมือนที่เคยเขียนมา

สมุดบันทึกเล่มนี้

คงทำหน้าที่ของมันอย่างดีที่สุด

ผมหวังว่าอย่างนั้น